![]() |
![]() |
|
آموزش تصویری نصب ویندوز XPبرای نصب ویندوز XP دو شیوه وجود دارد. در حالت اول ممكن است شما در سیستمتان نسخه های دیگری از ویندوز را نصب كرده باشید. در این حالت با قرار دادن سی دی ویندوز XP می توانید شروع به نصب این برنامه بكنید. در حالت دوم كه ما در اینجا به توضیح جامع آن می پردازیم یا در سیستم تان از قبل ویندوز نصب نشده است یا دچار مشكل شده و قابل اجرا نیست یا اینكه شما می خواهید خودتان كنترل كامل بر روی فرایند نصب اعمال كنید.در این وضعیت شما باید ابتدا سیستم را از طریق CD-ROM راه اندازی كنید. بسته به نوع سیستم تان باید درایو راه انداز سیستم خود را از هارد به CD-ROM تغییر دهید. در Mother Board های جدید گزینه ای با نام Boot وجود دارد كه می توانید آن را انتخاب كنید . سپس با فلش های جهت دار بر روی گزینه اول رفته و كلید Enter را فشار دهید. از لیست نمایان شده CD-ROM را انتخاب كنید . برخی از Mother Board ها در این قسمت نام CD-ROM شما را نشان می دهند. مثلاً اگر شما از مدل ASUS استفاده می كنید این نام را مشاهده خواهید كرد. در صورتی كه در گزینه های پائینی نام CD-ROM شما انتخاب شده است می توانید با استفاده از كلید های “+” یا “-“ صفحه كلید ترتیب قرار گیری آنها را تغییر دهید. توجه داشته باشید كه برای نصب ویندوز حتماً باید CD-ROM در اولین گزینه قرار گیرد. در سیستم های قدیمی تر Boot سیستم اصولاً در حالت A/C قرار دارد كه باید به CD-ROM تغییر كند. پس از اعمال این تغییرات كلید F10 را فشار داده و با انتخاب گزینه Y تغییرات اعمال شده را ذخیره كنید. سیستم را مجدداً Restart كنید و پس از نمایان شدن كلید Press any Key … یكی از كلید های صفحه كلید را فشار دهید تا سیستم از طریق سی دی Boot شود . برنامه شروع به كپی فایلهای مورد نیاز خود می كند. سپس مطابق شكل زیر با پنجره ای با سه گزینه مواجه خواید شد كه با فشار دادن كلید ENTER ویندوز شروع به نصب می كند. فشردن كلید R در سیستم باعث مرمت و بازسازی اطلاعات ویندوز قبلی شما می شود( این گزینه برای مواردی استفاده می شود كه شما از قبل بر روی سیستم خود ویندوز XP نصب كرده اید ولی با بروز مشكلاتی نمی توانید به درستی از آن استفاده كنید و این قسمت سعی در كپی و بازسازی برخی فایلهای مورد نیاز كرده و سیستم را مجدداً در وضعیت اجرایی و عملیاتی قرار می دهد) فشردن كلید F3 نیز امكان خروج از مراحل نصب را فراهم می كند.
برای ادامه نصب كلید ENTER را فشار دهید . پنجره ای مطابق شكل زیر نمایان شده كه شرح توضیحات مربوط به توافق نامه استفاده از این سیستم عامل است . با انتخاب كلید F8 از این صفحه عبور كنید.
برنامه Setup شروع به بررسی سیستم شما كرده تا نسخه های قبلی سیستم عامل ویندوز را در صورت وجود در سیستم تشخیص می دهد. پس از بررسی سیستم پنجره ای همانند شكل زیر نمایان شده و درایو های سیستم شما را لیست می كند. شما در این قسمت می توانید مسیری كه برای نصب ویندوز مورد استفاده قرار می گیرد را تعیین كنید. تصویر زیر مربوط به حالتی است كه سیستم از قبل فاقد هیچ نوع سیستم عاملی بوده و هارد آن نیز پارتیشن بندی و فرمت نشده است . فضای هارد مذكور بصورت Unpartitioned و 4 گیگابایت نشان داده شده است. شما می توانید برای نصب ویندوز این فضا را تقسیم كنید. تقسیم فضا در این مرحله همانند استفاده از فرمان Fdisk صورت می گیرد. برای این منظور كلید C در صفحه كلید را انتخاب كرده و سپس در پنجره بعدی فضای مورد نظر خود را در آن وارد كنید. پس از تایید مجدداً به صفحه Unpartitioned ارجاع داده می شوید. مجدداً بر روی فضای Unpartitioned رفته و كلید C را انتخاب كنید. در این مرحله اگر مایل بودید درایو های دیگری ایجاد كنید فضای مورد نیاز را وارد كنید و در غیر این صورت كلید Enter را فشار دهید تا كل فضای باقی مانده به درایو دوم اختصاص داده شود. اگر از قبل سیستم شما پارتیشن بندی شده یا اگر سیستم عاملی از قبل بر روی آن نصب می باشد شما می توانید درایو مورد نظر خود را جهت نصب ویندوز انتخاب كنید. توجه : در صورتی كه می خواهید سیستم عامل ویندوز قدیمی خود ( مثلاً 98 یا 2000 یا ME یا ... ( را حفظ كنید، نباید ویندوز XP را بر روی درایوی كه این سیستم عامل ها در آن نصب شده اند ، نصب كنید . انجام این كار با تداخل در برنامه ها و پوشه های شما بالاخص پوشه Program Files ، باعث بروز برخی ایرادات خواهد شد.همانطور كه در بالا عنوان شد، اگر شما سیستم خود را از قبل پارتیشن بندی كرده باشید در این پنجره نام آنها را مشاهده خواهید كرد. حال ممكن است شما بخواهید قبل از پیاده سازی و نصب ویندوز XP تغییری در تعداد یا حجم پارتیشن های خود ایجاد كنید. برای این كار باید بر روی نام درایو مورد نظر رفته و كلید D را در صفحه كلید انتخاب كنید. در پنجره بعدی و برای تایید حذف كلید L را فشار دهید. پس از انتخاب این گزینه مجدداً در صفحه با فضایی تحت عنوان Unpartitioned مواجه خواهید شد كه باید مطابق روض فوق الذكر آن را به درایو خاصی تخصیص دهید. در برخی موارد پس از تخصیص فضا و پارتیشن بندی ، فضایی اندك بصورت Unpartitioned باقی می ماند كه می توانید از آن صرفنظر كنید. توجه : حذف یك پارتیشن باعث از بین رفتن كل اطلاعات موجود در آن خواهد شد. از این رو حتماً قبل از انجام چنین كاری اطلاعات پارتیشن خود را بررسی كرده و در صورت نیاز نسخه پشتیبانی از آن تهیه كنید. برای شروع نصب بر روی نام درایو مورد نظر رفته و كلید ENTER را فشار دهید . در صورتی كه در این مرحله قصد اتمام فرایند نصب را دارید و می خواهید از این برنامه خارج شوید كلید F3 را انتخاب كنید.
پس از این مرحله با صفحه ای مواجه خواهید شد كه چهار گزینه مختلف Format در آن قابل انتخاب است. مطابق استاندارد های كامپیوتری دو نوع قالب بندی و فرمت برای هارد ها مورد استفاده قرار می گیرد. حالت اول و قدیمی كه مورد استفاده سیستم عامل های ویندوز 98 بود كه با عنوان FAT از آنها نام برده می شود و در حالت بعدی كه از لحاظ امنیتی و سرعت عملكرد بهتری دارد كه NTFS نامیده می شود. گزینه اول و سوم در این صفحه هر دو به حالت قالب بندی NTFS اشاره دارد. انتخاب گزینه اول فرمت هارد را در وضعیت Quick و به سرعت انجام می دهد ولی حالت سوم مدت زمان بیشتری به خود اختصاص داده و درایو تعیین شده را بطور كامل فرمت می كند( اگر شما از قبل دراوی خود را فرمت نكرده اید یا اگر پارتیشن بندی خود را تغییر داده اید باید از حالت سوم استفاده كنید. به همین ترتیب گزینه دوم و چهارم نیز مربوط به قالب بندی FAT است. توجه : اگر شما در سیسیتم تان ویندوز 98 یا ME داشته باشید و گزینه NTFS را انتخاب كنید، پس از اتمام مرحله نصب ویندوز و با اجرای وسندوز 98 یا ... دیگر به پارتیشن NTFS دسترسی نخواهید داشت و این درایو تنها از طریق ویندوز XP در دسترس شما قرار خواهد گرفت. با توجه به توضیحات فوق نوع فرمت و قالب بندی سیستم را انتخاب كرده و كلید ENTER را فشار دهید. برای صرفنظر كردن از مرحله نصب می توانید كلید ESC را فشار دهید.
پس از این مرحله پنجره دیگری نمایان شده و سسیستم شما پس از مدتی Restart می شود.
پس از راه اندازی سیستم شما نباید كلیدی را در هنگام نمایان شدن Press Any Key فشار دهید و باید مراحل نصب از طریق هارد انجام شود( بهتر است در این مرحله وارد BIOS سیستم خود شده و آن را به حالت اول بازگردانید) . از این قسمت فرایند اصلی نصب ویندوز با نمایان شدن شكل زیر آغاز می شود. بطور معمول مدت زمان بالای 50 دقیقه جهت نصب به شما نشان داده می شود. پس از اتمام مراحل Collecting information ، Dynamic Update ، Preparing installation به مرحله Installing Windows می رسیم. پنجره ای كه در این قسمت دیده می شود مربوط به تنظیمات Regional and Language Options می باشد. در این قسمت با انتخاب گزینه Customize و Details كشور و زبان خود را انتخاب كنید ( ایران ، فارسی) . البته پس از انجام نصب و از طریق Control Panel نیز می توان این تغییرات را اعمال كرد. اگر مشكلی با این قسمت دارید می توانید بدون اعمال تغییری گزینه Next را انتخاب كنید.
در پنجره Personalize your Software نام خود را در قسمت Name و كلمه ای دلخواه به عنوان نام سازمان یا موسسه خود در قسمت Organaize وارد كنید ( این اسامی اختیاری است و هر چیزی می تواند باشد. مثلاً Home ).
در قسمت بعد شما باید رمز یا سریالی كه برای نصب ویندوز XP مورد استفاده قرار می گیرد را وارد كنید.
پس از بررسی رمز وارد شده از طرف شما و در صورت صحیح بودن آن پنجره Computer Name and Administrator Password را مشاهده خواهید كرد. شما باید در قسمت Computer Name یك نام دلخواه برای سیستم خود وارد كنید. در قسمت Administrator password رمز عبوری كه كاربر مدیر سیستم برای ورود به آن نیاز دارد را وارد كنید. در قسمت Confirm نیز مجدداً این كلمه را وارد كنید. در صورت تمایل می توانید رمزی در این دو قسمت انتخاب نكنید و آن را خالی رها كنید.
در صفحه Date and Time Settings می توانید موقعیت جغرافیایی خود را انتخاب كنید. از منوی آبشاری Time Zone ، گزینه Tehran را یافته و انتخاب كنید.
مرحله بعد مربوط به تنظیمات كارت شبكه سیستم شماست. بر روی دكمه NEXT این قسمت كلیك كنید تا از این مرحله عبور كنید.
در پنجره Workgroup or Computer Domain نیز تنظیم پیش فرض كه WORKGROUP است را تایید كرده و با انتخاب گزینه NEXT این مرحله را نیز به اتمام برسانید.
تا اینجا مراحل اصلی نصب ویندوز به پایان رسیده و شما با شكلی همانند طرح زیر مواجه خواهید شد.
بسته به نوع درایور كارت گرافیك و اندازه بزرگنمایی مانیتورتان ممكن است با پیغامی همانند پیغام شكل زیر مواجه شوید. در هر حال دكمه OK را در آن انتخاب كنید.
بهپنجره آبی رنگ Wellcome to Microsoft Windows وارد خواهید شد. برای ادامه مراحل بر روی دكمه NEXT كلیك كنید.
گزینه No, not at this time را در پنجره Ready to Register انتخاب كنید و سپس دكمه Next را در آن صفحه كلیك كنید.
همانطور كه در شكل زیر مشاهده می كنید، در پنجره Who will use this computer شما می توانید نام پنج كاربری كه از سیستم استفاده می كنند را وارد كنید. البته وارد كردن تمامی این فیلدها ضروری نیست و شما می توانید در قسمت Your Name تنها نام خود ( یا هر نام دلخواهی ) را وارد كرده و بقیه آنها را خالی رها كنید. سپس دكمه NEXT را انتخاب كنید.
در مرحله آخر و برای ورود به ویندوز دكمه Finish را در پنجره Thank you انتخاب كنید.
نكات مهم :حتماً قبل از اتصال به اینترنت یك نسخه جدید از آنتی ویروس ها را بر روی سیستم خود نصب كنید و پس از اتصال به اینترنت و در فواصل كوتاه مدت آن را بروز رسانی كنید.برای جلوگیری از ورود ویروسها و برنامه های مخرب همانند كرم بلستر قبل از اتصال به اینترنت باید آخرین نسخه های Patch مربوط به ویندوز راكه در بازار وجود دارد بر روی سیستم تان نصب كنید
آموزش نصب ویندوز ۷ نويسنده : حسينsh
درحالي که هنوز ويندوز ويستا جاي خود را به درستي در بين مردم باز نکرده و هنوز مدت زيادي از ارائه سرويس پک 1 آن نمي گذرد ، شرکت مايکروسافت در اقدامي عجولانه ، به معرفي و ارائه ويندوز 7 پرداخت . هنوز دليل اين اقدام مايکروسافت به درستي مشخص نگرديده است ، ولي بعضي بر اين عقيده اند که ويستا به دليل نياز به سيستم سخت افزاري نسبتاً قوي براي نصب ، عليرغم تمامي محاسن امنيتي ، استحکام ساختار و زيبايي چشمگير پوسته آن ، آنچنان مورد استقبال گسترده مردم همانند XP قرار نگرفت و ظاهراً شرکت مايکروسافت با رفع نسبي اين مشکل در ويندوز 7 که مي توان به دليل شباهت بسيار زياد به ويستا ، در حقيقت و بي تعارف آن را نسخه اصلاح شده ويستا نيز ناميد ، اقدام به ارائه اين ويندو جديد نموده است که اين روزها نسخه هاي آزمايشي آنکه البته قطعاً چندان تفاوت اساسي با نسخه اصلي نخواهد داشت ( مگر در برخي از اصلاحات جزئي ) ، در همه جا به وفور يافت مي شود . همچنين از ويژگي هاي ويندوز 7 که در مقايسه با ويستا بسيار به چشم مي آيد ، افزايش سرعت کار با ويندوز و نصب با حداقل سخت افزارها است که با توجه به اين ويژگي، از همين حالا در بين کاربران، عطش زيادي براي نصب آن مشاهده مي شود .
در اين مقاله ما ابتدا سيستم مورد نياز براي ويندوز 7 را از نظر شرکت مايکروسافت و همچنين از نظر کارشناسان که با تست فني آن را برآورد کرده اند ، معرفي مي کنيم و سپس به نحوه نصب ويندوز 7 مي پردازيم . سيستم مورد نياز : ـ حداقل سيستم : حافظه ( RAM ) : ميزان 512 مگابايت پردازنده ( CPU) : تک هسته 800 مگاهرتزي فضاي هارد ( HDD ) : ميزان 8 گيگابايت فضاي خالي گرافيک ( VGA ) : ميزان 16 مگابايت ( بدون پشتيباني Aero) درايو نوري ( ODD ) : دي وي دي رام مايکروسافت ـ حداقل : پردازنده ( CPU) : تک هسته 1 گيگاهرتزي فضاي هارد ( HDD ) : ميزان 16 گيگابايت فضاي خالي گرافيک ( VGA ) : ميزان 128 مگابايت با پشتيباني DirectX9.0 ( براي فعال شدن Aero) درايو نوري ( ODD ) : دي وي دي رام شبکه ( Network ) : اتصال به اينترنت براي دريافت به روز رساني ها مايکروسافت ـ خوب : پردازنده ( CPU) : دو هسته 3گيگاهرتزي فضاي هارد ( HDD ) : ميزان 16 گيگابايت فضاي خالي گرافيک ( VGA ) : ميزان 256 مگابايت با پشتيباني DirectX9.0 ( براي فعال شدن Aero) درايو نوري ( ODD ) : دي وي دي رام شبکه ( Network ) : اتصال به اينترنت براي دريافت به روز رساني ها مايکروسافت ـ عالي : پردازنده ( CPU) : چهار هسته اي 2/44 گيگاهرتزي ( مثل Intel Q6600) فضاي هارد ( HDD ) : ميزان 20 گيگابايت فضاي خالي گرافيک ( VGA ) : ميزان 768 مگابايت مستقل با پشتيباني DirectX10.1 درايو نوري ( ODD ) : دي وي دي رايتر شبکه ( Network ) : اتصال به اينترنت براي دريافت به روز رساني ها دانلود کامل ويندوز 7 : دانلود نسخه 32 بيتي با حجم 2/5 گيگابايت .... http://www.tinyurl.com/win7-32bit http://www.tinyurl.com/win7-64bit تنظيمات مادربورد : cd rom---------------first boot device مراحل نصب : مرحله ي اول : Boot نکته : اين قسمت بدون علامت لودينگ مي باشد و حدوداً 5 دقيقه زمان مي برد تا اولين صفحه نصب ويندوز ظاهر شود ، پس صبور باشيد . مرحله ي دوم : انتخاب زبان و کشور : 1 ـ منوي کشويي اول ، منوي انتخاب زبان نصب ويندوز مي باشد که معمولاً شامل يک گزينه English است . ( معمولاً در ورژن هاي بعدي ويندوز، تعداد اين زبان ها افزايش مي يابد ، اما بعيد است که زبان فارسي به اين منو اضافه شود ) . 2 ـ منوي دوم ، منوي انتخاب نوع زبان نمايش دهنده زبان نمايش دهنده زمان ويندوز ( تقويم و ساعت ) مي باشد که در صورت تمايل مي توانيد گزينه ي English را Persian را تغيير دهيد . 3 ـ منوي سوم ، انتخاب نام کشور محل سکونت مي باشد . پس از تکميل مراحل بالا ، کليد Next را مي زنيم تا صفحه جديدي با 3 گزينه ظاهر شود : مرحله ي سوم: نصب يا تعمير ؟ 1 ـ Install Now : براي ادامه مراحل نصب اين گزينه را انتخاب کنيد . 2 ـ What to know before installing windows : براي خواندن دانستني هايي قبل از نصب ويندوز ، اين گزينه را انتخاب کنيد . 3 ـ Repair your computer : براي تعمير مشکلات ويندوز قبلي ، از اين گزينه استفاده مي کنيم . پس از انتخاب گزينه اول ، در اين مرحله پيغام Please Wait نمايان مي شود و حدود 3 دقيقه منتظر مي مانيم تا صفحه اصلي نصب ويندوز نمايان شود. مرحله ی چهارم : موافقت با قوانين مرحله ی پنجم : انتخاب نوع نصب : مرحله ي ششم : انتخاب مکان نصب در غير اين صورت پس از انتخاب درايو ، کليد Drive option ( واقع در پايين صفحه ) را انتخاب کنيد تا 5 گزينه در اختيار شما قرار دهد که معمولاً از اين 5 گزينه ، 3 تاي آنها فعال است : 1 ـ به روزرساني حجم درايو ( فعال ) 2 ـ حذف درايو انتخاب شده ( فعال ) 3 ـ فرمت درايو انتخاب شده ( فعال ) 4 ـ بارگذاري درايو انتخاب شده ( غير فعال ) 5 ـ مقدار فضاي اضافي ( غير فعال ) همان طور که مشخص است ، براي فرمت درايو مورد نظر بايد گزينه ي 3 را انتخاب کنيم و پس از ظاهر شدن پيغامي مبني بر مطمئن بودن از حذف اطلاعات درايو ، کليد ok را مي زنيم و پس از چند ثانيه که عمل فرمت به اتمام رسيد ، کليد next را مي زنيم . نکته : توجه شود در اين قسمت مي توانيد اندازه درايوهاي خود را تغيير دهيد . البته در اين صورت تمام اطلاعات موجود در آن درايو از بين خواهد رفت . نکته : براي تغيير حجم درايوهايتان ، ابتدا آنهايي را که اطلاعاتشان را نياز نداريد حذف کرده و سپس از طريق گزينه هاي 4 و 5 مي توانيد درايوهاي جديد خود را با حجم دلخواه بسازيد ! مراحل 7 ـ 8 ـ 9 ـ 10 ـ 11 ـ 12 نصب ويندوز : 1 ـ copying windows files 2 ـ قسمت دوم که طولاني ترين قسمت نصب مي باشد و مربوط به باز کردن و توسعه دادن فايل هاي کپي شده ويندوز بر روي هارد است ، که اين قسمت نيز بعد از طي شدن 15 دقيقه به پايان مي رسد . 3 - قسمت سوم مربوط به نصب ويژگي هاي ويندوز است که در حدود 30 ثانيه زمان نياز دارد . 4 ـ قسمت چهارم ، نصب به روزرساني ها است که پس از حدود 1 دقيقه کامپيوتر را به شکل خودکار ري استارات مي کند و پس از بالا آمدن دوباره صفحه نصب ، اين قسمت نيز به پايان مي رسد . 5 ـ مرحله آخر نصب نيز پس از 2 دقيقه به پايان مي رسد که باز کامپيوتر ري استارت مي شود و مراحل نصب به پايان مي رسد . مرحله ي سيزدهم : ري استارت ويندوز: مرحله ي چهاردهم : چک کردن عملکرد کامپيوتر توسط ويندوز : مرحله ي پانزدهم : وارد کردن سريال نامبر ويندوز : نکته : اگر کد فعال سازي را نداريد ، مي توانيد آن را خالي بگذاريد و کليد next را فشار دهيد تا پيغامي مبني بر اينکه بدون ورود کد ، بعد از مدتي ويندوز به حالت تعليق در مي آيد ظاهر شود و کليد no را انتخاب کنيد تا به مرحله ي بعدي برويد . در اين صورت بايد پس از نصب ويندوز براي جلوگيري از به تعليق در آمدن ويندوز ، کرک آن را نصب کنيد . ( دقت داشته باشيد که در صورت خريد ويندوز 7 از فروشگاه هاي نرم افزار ، حتماً نسخه داراي کرک آن را خريداري کنيد تا به مشکل بر نخوريد ) . در عين حال در زير لينک هاي کرک براي ويندوز 7 را مشاهده کنيد : حذف واتر مارک و سند فيديک : http://combile.persiangig.ir/software اکتيو کردن ويندوز 7 بتا 1 : http://combile.persiangig.ir/software/crack-win7.rar روش اجراي کرک : 2 ـ فايل ها را از حالت Rar خارج کنيد . 3 ـ بر روي فايل ها راست کليک کنيد و گزينه ي Run as administrator را جهت اجراي برنامه ها بزنيد . 4 ـ سيستم را مجدداً راه اندازي کنيد . مرحله ي شانزدهم : تعيين نوع حفاظت A ـ نصب مهمترين توصيه ها و به روز رساني ها انتخاب اين گزينه سبب افزايش امنيت هنگام استفاده از اينترنت و همچنين نصب قابليت حل آنلاين مشکلات احتمالي مي باشد . B ـ فقط نصب مهمترين به روز رساني ها : انتخاب اين گزينه سبب کاهش امنيت در هنگام استفاده از اينترنت و همچنين حذف قابليت حل آنلاين مشکلات احتمالي مي شود . C ـ اين سوال را بعداً بپرس اگر فعلاً نمي دانيد که کدام گزينه را انتخاب کنيد ، با انتخاب اين گزينه مي توانيد اين سوال را به بعداً موکول کنيد . مرحله ي هفدهم : تنظيم ساعت و تاريخ مرحله ي هجدهم : انتخاب شبکه وايرلس مرحله ي نوزدهم : انتخاب نوع شبکه مرحله ي بيستم : تست شبکه مرحله ي بيست و يکم : انتخاب يک گروه شبکه براي پيوستن به آن مرحله ي 22 و 23 : مرحله ي پاياني و خوش آمدگويي ويندوز دوستان گرامي بگذاريد اين مقاله را با ارائه يک ترفند براي ويندوز 7 به پايان برسانيم . رفع مشکل نصب نرم افزارها در ويندوز 7 بتا reg delete HKLM/SOFTWARE/Microsoft/SQMClient/Windows/Disabledsessions/va/f كامل ترين مقاله درباره ي HARD
كامل ترين مقاله درباره ي MODEM
![]() Hard Disk Drive يا ديسك سخت بعنوان يك محل برای ذخيره سازی اطلاعات يا حافظة دائمي استفاده ميشود. در اصطلاح عاميانه به ديسك سخت ، Hard مي گويند . Hard يك حافظة دائمي است كه تمام اطلاعاتي كه در كامپيوتر ديده ميشود روي آن ذخيره شدهاست. گفتني است که ديسكها، صفحات گرد مغناطيسي هستند كه روي آنها Track يا شيارهاي هممركزي وجوددارد. شيارها به بخشهايي تقسيم شدهاند كه به آنها Sector ميگويند. ديسكهاي سخت ابتدا در ظرفيتهاي چند مگابايتي به بازار عرضه شدند ، Hardهاي 640 مگابايتي ممكن است هنوز هم يافت شوند، اما به سرعت Hardهاي چند گيگابايتي به بازار آمدند . ديسكهاي سخت با ظرفيتهاي 1.2 ، 2.3 ، 3.2 ، 4.3 ، 6.4 و 10.2 گیگابایتی به سرعت و در طي چند سال به بازار عرضه شدند، در حال حاضر بيشتر دارندگان كامپيوترهاي شخصي دارای هارد هایی با ظرفيتهای 20 ، 40 ، 60 و 120 گیگابایت هستند. ديسكهاي سخت در دو اندازة فيزيكي به بازار عرضه شدند ، مدلهاي قديمي كه در ابتدا وجود داشتند به اندازة يك درايو CDROM بودند و عدهاي ديگر به اندازه يك درايو Floppy، كه امروزه معمولاً تنها از اين نوع در بازار به چشم ميخورد. البته هارد هاي امروزي نيز در در اندازه Slim و Normal در بازار وجود دارند که تنها تفاوتشان در ضخامت آنها مي باشد . Hardها داراي دو محل اتصال كابل هستند . يكي براي اتصال يک كابل چهار پين سوكتي، كه براي برقراری جریان برق به كار ميرود و ديگري يك اتصال 39 پين كه براي انتقال Data به كار ميرود. سمت قرمز اين دو كابل بايد به طرف يكديگر باشد. البته با زائدهاي كه روي اين كابلها وجود دارد ، ما نميتوانيم آنها بصورت اشتباه در محل اتصالشان قرار دهیم . البته ممکن است گاهي هاردديسکهايي ببينيد که تعداد پينهاي کابل دادهء آن 50 عدد است. اين هاردها از نوع SCSI است و بايد به يک محل اتصال SCSI متصل شوند. اين محل يا روي يک Main Board وجوددارد و يا بايد براي اتصال آن يک برد SCSI تهيه کرده و آن را روي شيار مربوط قرار دهند . علاوه بر محل اتصال کابلها، تعدادي پين در دو رديف ديده ميشوند. اين پينها براي تعيين ترتيب درايو جاري هستند. بوسيلهء قراردادن شيئ کوچکي به نام Jumper که براي اتصال دو پين مجاور به کارميرود ، ما ميتوانيم یک اتصال بين دو پين ايجاد کنيم. با ايجاد اين اتصال تعيين ميکنيم که اين درايو Master است يا Slave . براي اينکه بدانيد يک جامپر را چگونه با قرارداد ميتوانيد به برچسب روي هارد توجه کنيد. مكانيسم عملكرد درايو ديسكهاي سخت نيز مانند CDROM و فلاپيدرايو است، دو موتور اصلي، يكي براي چرخاندن ديسك و ديگري براي حركت دادن هد، وجود دارد. تفاوت هاردديسك با فلاپي از نظر مكانيسمي وجود چندين صفحة روي هم در ديسكهاي سخت است كه به آنها استوانه گفته ميشود، البته سرعت چرخش ديسكها و خواندن و نوشتن اطلاعات در Hard بسيار بيشتر از فلاپي است. هاردديسكها داراي چند قسمت اصلي هستند که عبارتند از : • موتور گردانندة ديسكها. • موتور محرك هد. • برد اصلي، براي كنترل هارد. • محل اتصال کابل برق و Data. • بدنة فلزي براي محافظت از هارد. بايد به خاطر داشته باشيم كه در جابجايي ديسكهاي سخت بايد بسيار دقت نمود. زيرا، كوچكترين ضربه ميتواند روي ديسكها ايجاد خرابي یا Bad Sector نمايد. ديسكهايسخت IDE از كابلهاي نواري پهني استفادهميكنند، كه درداخلكامپيوتر بسيار بهچشمميآيند . ديسكهايسخت ساتا از كابلهاي نواري با پهناي بسيار كمتري استفادهميكنند. اين كابلهاي نازك داراي كانكتورهاي بستداري هستند كه كاركردن با آنها را سادهتر ميكند. ديسكهايسخت ساتا اطلاعات را با سرعت متوسطم 150 مگابيت بر ثانيه انتقال ميدهند. اما مقالههاي زيادي روي اينترنت در مورد هارد ديسكهاي با سرعت 3 گیگا بیت در ثانيه خواهيد يافت. حال قصد داريم تا يک هارد IDE را با يک هارد Sata مقايسه كنيم و ببينيم چرا صنعت در آينده تكنولوژي SATA را برخواهدگزيد. ابتدا يك كامپيوتر قديمي را به يك هارد SATA مجهز ميكنيم. و بعد از آن دو كامپيوتر امروزي، با سرعت متعارف را با ديسكهايسخت IDE براي مقايسه انتخاب مينماييم. در اين قسمت يك انتقال فايل معمولي را انجام ميدهيم. براي اينكه در هر سه كامپيوتر انتقال اطلاعات كاملاً مشابه باشد در ويندوز XP شاخه system32 انتخاب شده، که در حدود 330 مگابايت حجم و حدود 2000 عدد فايل در آن وجود دارد.حال در DOS فرمان copy را اجرا ميکنيم، نتايج جالبي بدست مي آيد که عبارتند از : 1- انتقال اطلاعات کامپيوتر جديد اول به همراه هارد IDE در زمان 127 ثانيه 2- انتقال اطلاعات کامپيوتر جديد دوم به همراه هارد IDE در زمان 151 ثانيه 3- انتقال اطلاعات کامپيوتر قديمي به همراه هارد Sata در زمان 44 ثانيه در آزمايش بعدي زمان بوت شدن سيستم لحاظ شده است که البته اين زمان از لحظه نمايش تصوير آغازين ويندوز تا لحظه اي که Desktop به حالت عادي در مي ايد محاسبه شده است . نتايج اين آزمايش بدين شرح مي باشد 1- بوت شدن کامپيوتر جديد اول به همراه هارد IDE در زمان 28 ثانيه 2- بوت شدن کامپيوتر جديد دوم به همراه هارد IDE در زمان 28 ثانيه 3- بوت شدن کامپيوتر قدیمی به همراه هارد SATA در زمان 17 ثانيه البته در اين تستها به كارخانه سازنده ديسكها اشاره نشده است، که مطمئناً با در نظر گرفتن اين فاكتورنتايج آزمايش تغيير خواهد كرد ولي در آزمايشها هر دو مدل IDE و SATA ساخت يك كارخانه بودند. كامل ترين مقاله درباره ي مادربرد ![]() يكي از مهمترين سختافزارهاي تشکيل دهندهء يك كامپيوتر كه ارتباط تمامي سختافزارها توسط آن انجام ميشود Mother Board است. Mother Board يك برد الكترونيكي است كه از تعداد زيادي المان الكترونيكي تشكيل شده و معمولاً داراي يك IC یا مدارمجتمع اصلي و تعدادي IC جانبي براي پردازش سختافزارها است. Mother Boardها داراي محلهاي متعددي براي اتصالات خاص هستند، معمولاً اين اتصالات داراي اشكال منحصر به فرد و مشخصي هستند و امكان جابجايي در اتصالات وجود ندارد. كارتها يا بردهاي الكترونيكي، چاپگر، صفحه كليد و ماوس همگي به برد اصلي وصل ميشوند و مهمتر از همه CPU که روي Mother Board سوار ميشود. نحوه اتصالات هر يك از قطعات متفاوت است، عدهاي از طريق درگاهها یا port ها ، برخي از طريق شيارهاي توسعه یا Slot ها و بعضي به وسيله كابلها متصل ميشوند. البته لازم به ذكر است كه اتصالات به دو شكل داخلي و خارجي وجود دارند، اتصالات داخلي به قطعات Internal مربوط است كه داخل Case قرار ميگيرند و اتصالات خارجي به قطعات External مربوط است كه از بيرون Case به مادر برد متصل ميشوند. اتصالات داخلي عبارتند از : محل سوار شدن CPU محل قرارگيري RAM اتصالات IDE محل اتصال Floppy محل اتصال كابل برق محل اتصال سيمهاي Case شيارهاي توسعه یا Slot پينهاي اتصالي USB پينهاي اتصال كابل Audio که اکنون به توضیح هر کدام می پردازیم . محل سوار شدن CPU، بستگي به نوع Suport یا پشتيباني Mother Board از CPU دارد . مثلاً در صورتيكه Mother Board ،يک CPU از نوع Intel Pentium 4 را Suport نمايد، محل سوارشدن CPU از نوع Socket 478 بوده و در صورتيكهMother board یک CPU از نوع AMD Athlon را Suport نماید ، اين محل از نوع Socket A خواهد بود، برخي از Mother Boardها داراي 2 يا 4 محل براي سوار كردن CPU هستند، از اين نوع Mother Boardها معمولا در کامپيوتر هاي Server استفاده ميشود. براي قرار دادن CPU روي Mother Board ، ابتدا دستة متحرك جانبي را بالا آورده سپس تراشة CPU را با توجه به لبهء برش خورده و فلش موجود، که در يکي از چهار گوشهء آن قراردارد ، روي محل مورد نظر قرار ميدهيم و سپس دستة متحرك را به سمت پايين آورده تا در جاي خود قرار گرفته و پايههاي CPU را محكم كند. فراموش نكنيم كه Fan مربوط به CPU را روي آن قرار داده و پايههاي آن را در جاي خود محكم نموده و سيم برق آن را نيز در محل تعيين شده بر روي Mother Board وصلكنيم. محل قرارگيري RAM، که به آن بانک RAM مي گويند نوعي شيار است، كه بستگي به پشتيباني مقدار RAM و نوع آن دارد. Mother Boardهاي قديميتر داراي شيارهاي كوتاهتري بودند که اصطلاحاً SIMM ناميده ميشدند. ولي Mother Board هاي امروزي داراي دو نوع شيار هستند، يك نوع براي قرارگيري RAMهاي SDR و نوع ديگر براي قرارگيري RAMهاي DDR. سمت قرارگيري RAM روي Mother Board ، از محل وجود شكافهاي روي RAM و برجستگيهاي داخل شيار مشخص ميگردد. براي قرار دادن RAM روي Mother Board دستههاي موجود در دو سر شيار را باز كرده و RAM را در امتداد عمود به سمت پايين به صورت اله کلنگي فشار ميدهيم تا در جاي خود قرار گيرد و دستهها بسته شوند. اتصالات IDE، محل اتصال كابل اطلاعات درايوها به كامپيوتر است . درايوهاي ديسكسخت یا HardDisk ، DVDROM، CD-Writer، CDROM و ديگر درايوهاي از اين نوع معمولا بوسيله اين اتصالات به Mother Board متصل ميشوند. محل اتصال اين كابلها به شكل مستطيلي است که داراي 40 پين يا پايه ميباشد. اين پينها در دو رديف قرار دارند و معمولاً يك پين در وسط پينها وجود ندارد، كه تعداد آنها را به 39 پين ميرساند . معمولا روي هر Mother Board دو اتصال يا port IDE وجود دارد و به هر كدام دو وسيله یا Device يا درايو متصل ميشود. همانطور که متوجه شديد معمولا چهار سخا افزار از اين طريق به mother board متصل مي شود. نام اين چهار وسيله از نظر Mother Board و به ترتيب اولويت عبارتند از : IDE يک شامل : IDE Primary Master IDE Primary Slave IDE دو شامل : IDE Secondary Master IDE Secondary Slave محل اتصال Floppy مشابه با محل اتصال كابل IDE بوده ولي داراي پينهاي كمتر و اندازه كوچكتري ميباشد، تعداد پينها در اين نوع اتصال 33 پين است. به اين كابل نيز دو درايو فلاپي متصل ميشود كه اولي با نام درايو A و دومي با نام درايو B شناخته ميشوند. خوب است بدانيم در صورت اتصال برعكس اين كابل در يك يا دو سر آن، چراغ درايو فلاپي به طور مداوم روشن خواهد ماند. محل اتصال كابل برق كه از Power يا منبع تغذيه Case به Mother Board متصل ميشود، شامل20 رشته سيم ميباشد که ازدو دسته سيم 10 تايي تشکيل شده است. در كامپيوترهاي قديميتر اين دو دسته از يكديگر مجزا بودند. ولي در كامپيوترهاي امروزي متصل و به صورت يك سوكت 20 رشتهاي ميباشند . البته در كامپيوترهاي Intel P4، يك كابل چهار رشتهاي نيز وجود دارد كه به Mother Board متصل ميشود و در صورت عدم اتصال آن، كامپيوتر قادر به راهاندازي یا Boot شدن نخواهد بود. محل اتصال سيمهاي Case روي Mother Board به منظور ارتباط مادربرد با Case در نظر گرفته شده اند . این سیمها عبارتند از : سیم روشن و خاموش سیستم برای روشن یا خاموش کردن چراغ مربوطه بر روی کیس سبم هارد دیسک برای روشن و خاموش شدن چراغ هارد دیسک در روی کیس به عنوان تبادل اطلاعات در هارد سیم reset برای فعال نمودن این کلید بر روی کیس سیم بلندگوی داخلی سیستم شيارهاي توسعه یا Slot ها نيز محلهايي براي سوار نمودن بردهاي الكترونيكي افزودني به كامپيوتر هستند. بر روي اين شيارها ميتوان، انواع كارت صدا ، کارت گرافيك ، مودم ، كارت شبكه ، كارت تلويزيون، کارت ماهواره و ديگر بردها از اين نوع را سوار نمود. در كامپيوترهاي امروزي سه نوع Slotها مشاهده ميشوند که عبارتند از : ISA PCI AGP ISA ؛ مخفف Industry Standard Architecture بوده و يك شيار بلند است، كه معمولاً به رنگ مشكي بوده و توسط يك لبه از داخل به دو قسمت مساوي تقسيم شدهاست، اين شيار قديميترين Slot روي Mother Boardهاي امروزي است. در حال حاضر و در صورت وجود اين شيار روي يك Mother Board ، كارتهاي صدا يا گرافيك قديمي روي آن سوار ميشوند. PCI ؛ مخفف Peripheral component Interconnect بوده و يك شيار معمولاً سفيد رنگ است، كه توسط لبهاي از داخل به دو قسمت نامساوي تقسيم شده است، اين شيار مرسومترين Slot امروزي است و نسبت به شيار ISA ، داراي سرعت بيشتري ميباشد. تقريباً تمامي بردهاي جديد، به جز كارت گرافيك روي اين شيار قابل نصب و اتصال هستند. از اين نوع شيار حداقل یک عدد بر روي Mother Boardها قرار دارد و حتی ممكن است که یک Mother board دارای 5 پورت PCI نیز باشد . AGP ؛ مخفف Accelerated Graphics Port بوده و جديدترين و پرسرعتترين Slot حال حاضر ميباشد، كه معمولاً با رنگ قهوهاي مشخص ميشود. اين Slot از لحاظ سرعت با علامت 1x، 2x، 4x و 8x شناخته شده و متناسب با سرعت كارت سوار شده بر روي آن كه يك كارت گرافيك ميباشد، تنظيم ميشود. از اين نوع شيار معمولاً تنها يك عدد روي Mother Boardها وجود دارد. پينهاي اتصالي USB يكي ديگر از اتصالات داخلي كامپيوتر محسوب ميشود. اين پينها در دو رديف 4 و 5 تايي قرار دارند. پينهاي اتصال كابل (CD-RW)، كه يك سيم 4 رشتهاي را بطور مستقيم، از CD Drive به Mother Board های دارای کارت صدای On board متصل مينمايد. وجود اين كابل باعث ميشود تا كاربر بتواند از صداي CD موسيقي Audio كه درداخل CD Drive قرار دارد به صورت مستقل از هر نرم افزاری استفاده نماید . در پشت Case نیز اتصلاتی وجود دارد که به شكلهاي منحصر به فردي به چشم ميخورند، اما نوع چيدمان و قرارگيري آنها در Mother Boardهاي مختلف، متفاوت است. با معرفي آنها شما نيز ميتوانيد به راحتي آنها را از يكديگر تشخيص دهيد . این اتصالات عبارتند از : اتصلات PS2 اتصال سریال یا Com اتصال LPT1 اتصال Game یا Midi و اتصالات صدا يک اتصال PS2 به رنگ بنفش براي متصل نمودن صفحه كليد است .. اتصال PS2 به شكل دايره و داراي 6 پين ورودي ميباشد و برجستگي چهارگوش روي كابل PS2 باعث ميشود كه كاربر براي اتصال كابل به درگاه PS2 دچار اشتباه نشود. يک اتصال PS2 نیز براي نيز اتصال ماوس در كامپيوترهاي امروزي وجود دارد، كه كاملاً شبيه به اتصال صفحهکليد است، با اين تفاوت که معمولاً سبز رنگ ميباشد. البته تفاوت اصلي در اينجاست که هنگام نگاه کردن به پشت Case ، محل اتصال ماوس در سمت راست و محل اتصال صفحهکليد در سمت چپ وجود دارد. اتصال سريال يا Com، يك نوع درگاه است كه براي چندين اتصال مختلف به كار ميرود. اين درگاه در گذشته عمدتاً براي اتصال ماوس استفاده ميشد و پس از آن اغلب براي اتصال Modemهاي External و يا وسايل خاص، مورد استفاده قرار ميگيرد. Com معمولاً به صورت 2 درگاه كنار هم در پشت كامپيوترها وجود دارد. درگاه Com از 9 پين كه در دو رديف 5 و 4 تايي چيده شده است تشکيل ميشود. به اين دو درگاه Com2, Com1 ميگويند، Com4 , Com3 نيز معمولاً به صورت مجازي براي اتصال مودمهاي Internal وجود دارند. البته برخي از MotherBoardها تنها داراي يک درگاه Com مي باشند . اتصال LPT1، port يا درگاهي با 25 پين ورودي است، كه در دو رديف 12 و 13 تايي قرار دارند. از اين درگاه معمولاً براي وصل نمودن چاپگريا اسكنر استفاده ميشود . البته ديگر استفاده اين درگاه اتصال قفلهاي سختافزاري به آن است. اين درگاه معمولاً با رنگ صورتي يا قرمز ديده ميشود. اتصال Game/MIDI، درگاهي است با 15 پين ورودي که براي اتصال دستةبازي يا Joystick استفاده ميشود. البته اين Port جزئي از كارت صدا است ولي در Mother Boardهايي كه كارت صداي آنها بهصورت Onboard ميباشد، ميتوان آنرا در پشت کامپيوتر ديد. اين درگاه معمولاً با رنگ زرد مشخص ميشود. اتصالات صدا كه به دليل Onboard بودن كارت صدا بين اتصالات Mother Board ديده ميشود ، معمولا سهتا هستند كه هر سه به وسيلة يک فيش متوسط به Speaker، راديوپخش و ميكروفن متصل ميشوند. اجزاي ديگري نيز روي يک MainBoardقرار دارد که اکنون به توضيح انها مي پردازيم : Bios،که مخفف Basic input/output system بوده و يك مدار مجتمع یا IC است كه كامپيوتر براي راهاندازي اوليه و قبل از بارگذاري سيستم عامل، از آن استفاده ميكند. در Bios اطلاعاتي راجع به سختافزارهاي متصل و تنظيماتي راجع به ساعت كامپيوتر و ديگر ابزار ها و سختافزارها قرار دارد كه ميتوان اطلاعات آن را به نوعي تغيير داد. گفتني است كه Bios يك حافظه از نوع E2PROM است که فقط اطلاعات از روي آن خوانده مي شود . باطري Bios، يك باطري با طول عمر زيادی در 5 سال است، كه از آن براي نگهداري اطلاعات روي Bios استفاده ميشود. در كامپيوترهاي قديميتر براي Reset كردن و برنامهريزي دوبارة Bios، باطري آن را برداشته و پس از مدتي در جاي خود قرار ميدادند، اما در Mother Boardهاي جديد يك jumper و يا اتصال دو Pin پين باعث Reset شدن Bios و بارگذاري اطلاعات قبلي و پيش فرض آن مي شود . يکي از اجزاي ديگري که بارها ديدهايم Chipset است. اين كلمه عنواني است براي مدارات مجتمعي كه اصولاً هستههاي مركزي يك MotherBoard را تشکيل مي دهند . البته اغلب Mother Boardها يك Chipset اصلي دارند، كه ساخت كارخانههاي مختلف و البته معروفي است. برخي از اين كارخانهها عبارتند از Solteck, MSI, ALI, VIA, GIGA, Intel, Abit . اکنون که ارائه توضيحات فني mother board به اتمام رسيد به توضيح مطالبي که در هنگام خريد يک mother board مهم مي باشد بپردازيم . اولين موضوع در مورد خريد يک MainBoard سازگاري و پشتيباني آن از نوع و سرعت CPU است. با توجه به مطالب گفته شده در مورد نوع Socketها براي بارگذاري CPU ، بايد نوع MainBoard را انتخاب نمود که به اين سوکتها معمولا Zif Socket مي گويند . مثلاً اگر شما يک CPU ازنوع Sempron انتخاب نموديد، بايد مادر بوردي انتخاب نماييد، که اولاً CPU را بتوان روي آن سوار نمود، يعني محل نصب پردازنده از نوع Socket 7 باشد و دوماً پهناي باند سرعت انتقال اطلاعات CPU و MainBoard با هم سازگاري داشته باشند. يکي از راههاي مناسب براي انتخاب يک MainBoard مناسب مراجعه به WebSite شرکت سازندهء CPU ، ودريافت نام و مدل بهترين MainBoard از نظر شرکت مذکور ميباشد. پس از انتخاب نوع MainBoard از لحاظ نوع CPU ، نوبت به ديگر مشخصات يک MainBoard ميرسد، که يک به يک به آنها ميپردازيم : 1- پشتيباني نهايي CPU ؛ که عبارتست از بهترين CPU ، با بالاترين سرعت، که MainBoard پشتيباني ميکند. به عنوان مثال شما يک CPU با سرعت 2.4GHz انتخابنمودهايد، اما بهتر است مادر بوردي انتخابنماييد که بتواند يک پردازنده با سرعت 3.0GHz را نيز پشتيبانيکند، زيرا دراينصورت اگر بعدها به فکر ارتقاء سيستم خود بيافتيد، کافي است تنها CPU کامپيوتر خود را تعويض نموده تا سرعت سيستم خود را افزايش دهيد . موضوع بعدي، نوع جايگاه RAM يا بانک Ram و سرعت انتقال اطلاعات RAM در MainBoard است. در اين مورد بايد دقت شود، که MainBoard چه نوعي از RAM را پشتيباني ميکند؟ DDR يا SDR . همچنين مهم است که يک MainBoard از چه ميزان BUS براي RAM پشتيباني کند؟ . اين مقدار براي RAMهاي SDR در رنجِ 66، 100 و 133 مگا هرتز و براي RAMهاي DDR در محدودهء 266، 333 ، 400 و 533 مگا هرتز مي باشد . که البته هرچه اين ميزان بيشتر باشد سرعت کامپيوتر بيشتر خواهدبود. گفتني است جديدترين مادر برد هاي امروزي ، قابليت پشتيباني از Ram های DDR2 را داراست. نکته ديگر پهناي باند انتقال اطلاعات در MainBoard است، که اصطلاحاً به آن FSB گويند. اين پهناي باند براي انتقال اطلاعات بين سخت افزارهاي تعبيه شده در داخل MainBoard است، که ميتوان آنرا با مقاديري مانند 266، 300، 333، 400، 533 و 800 مگا هرتز مشاهده نمود. البته به تازگي شرکت Intel يک تراشه براي پشتيباني از بردهاي اصلي با FSB معادل 1066 توليدنمودهاست. علاوه بر نکات گفته شده ، نوع و تعداد Slotهاي روي MainBoard نيز حائز اهميت است، بدين شکل که بهتر است تا تعداد Slotها طوري باشد که علاوه بر رفع نياز ما، حداقل يک يا دو Slot نيز براي نيازهاي بعدي خالي بماند. مثلاً اگر ما از کارت يا برد الکترونيکي استفاده ميکنيم، که روي شيار ISA نصب ميشود، MainBoard انتخابي، حتماً بايد داراي اين شيار باشد. نکته مهم ديگر وجود شيار AGP روي MainBoard و داشتن سرعت مناسب است. اهميت اين مسئله در اين است که در حال حاضر تقريبا تمام کارتهاي گرافيک پرقدرت موجود در بازار بر روي اين شيار نصب ميشوند . البته سرعت اين شيار هرچه بيشتر باشد ، چون ميتواند از کارتهاي گرافيک کم سرعتتر نيز پشتيبانيکند، مفيدتر خواهد بود. همچنين بسيار مهم است که يک MainBoard امروزي درگاه USB و USB2 داشته باشد، زيرا همانطور که ميدانيد بسياري از وسايل و ابزارهاي جانبي، مانند دوربينهاي فيلمبرداري و عکاسي ديجيتال، چاپگرها، اسکنرها و بسياري ديگر از اين دست، به اين درگاه متصل ميشوند، پس بهتر است که مادر برد ما داراي اين درگاه نيز باشد . همچنين ممکن است روي جعبه MainBoard ، چند نوشته برجسته و مشخص ديگر نيز مشاهده شود. کلمه Dual Bios يکي از آنهاست. وجود اين مشخصه بدينمعني است که MainBoard موجود داراي دو Bios است. يکي براي استفاده عادي است و ديگري به عنوان BackUp . Bios دوم هنگامي استفاده ميشود که به هر علتي ، Bios اول دچار مشکل حادي گردد و يا مشکلي ناهنجار براي آن به وجود آيد. البته از اين امکان به عنوان يک انقلاب! در ساخت MainBoard ها ياد شده است. گزينه ديگري که ممکن است به چشم بخورد، EasyTune و يا چيزي مشابه آن است. اين واژه به معني وجود يک نرمافزار براي دريافت گزارش و ايجاد کنترل روي MainBoard است، که البته در محيط Windows قابل استفاده ميباشد. و فراموش نکنيم که ، چه خوب است به گارانتي هر سخت افزاري که ميخريم، توجه کنيم. كامل ترين مقاله درباره ي RAM
![]() RAMيكي از انواع حافظه ها و البته پر كاربردترين آنهاست. RAM مخفف اصطلاح Random Access Memory يا حافظه با دستيابي تصادفي بوده و حافظهاي قابل خواندن و نوشتن ميباشد. توجه داشته باشید که وقتي ما از حافظهءاصلي كامپيوتر حرفميزنيم، منظور همان RAM است. اين حافظه به صورت غيرمستقيم در اختيار كاربر یا User قرار می گیرد . اصولاً اطلاعات و دادههاي مربوط به هر برنامهاي كه ميخواهد اجرا شود، روي RAM قرار ميگيرد. دليل انجام اين عمل ايجاد تعادل بين سرعت CPU و ديسك سخت ميباشد. از آنجايي كه سرعت CPUها بسيار زياد است و سرعت ديسكهاي سخت نسبت به آنها پايين ميباشد، RAM ميتواند با قرارگيري بين اين دو يك تعادل سرعت ايجاد نمايد. بنابراين مقدار RAM در مواقعي كه كاربر نياز به اجراي چندين برنامه به طور همزمان را دارد و يا از برنامههاي پر حجم استفاده ميكند تأثير به سزايي در سرعت كامپيوتر خواهد داشت. حافظه RAM به دو دسته تقسيم ميشود كه عبارتند از حافظة RAM پويا و حافظة RAM ايستا. در حافظه RAM پويا یا Dynamic RAM اطلاعات پس از مدت كوتاهي از بين ميروند و لذا در هر ثانيه در حدود 250 الي 500 بار بايد اطلاعات موجود در آن تازه یا Refresh گردند. به همين دليل بسيار كند عمل ميكنند. حافظة های ايستا یا Static RAM كه از فليپ فلاپها تشكيل شدهاند با مصرف برق كم به مدت طولاني اطلاعات را نگهداري ميكنند و اطلاعات اين حافظهها نياز به تازه شدن ندارد ، لذا سرعت آنها بيشتر از Ram های پویا است . لازم به ذكر است که پساز قطع جريان برق اطلاعات اين RAMها پاك ميشود. در كامپيوترهايي كه امروزه در بازار یافت می شوند RAMها از نوع Static RAM هستند. همچنين گفتني است RAMهاي قديميتر كه اندازة كوچكتري داشتند با نام SIMM و RAMهاي كنوني كه بزرگتر هستند را با نام DIMM ميشناسند. در حال حاضر دو نوع RAM در بازارهاي كامپيوتر يافت ميشود. يك نوع SDR و ديگري DDR. RAMهاي SDR داراي خطوط انتقال یا BUS ضعيفتري هستند و در نتيجه سرعت كمتري دارند، مقدار ظرفيت اين RAMها تا چند سال گذشته 16، 32و 64 مگابايت بود و در حال حاضر بيشتر ظرفيتهاي موجود ، در رِنجِ 128، 256 و 512 مگابايت هستند. گفتني است BUS اين نوع RAM در محدودة 66، 100و 133مگاهرتز است. RAMهاي DDR داراي BUS، 266، 300، 333 و 400 مگاهرتز بوده و به همين دليل سرعت بيشتري نسبت به RAMهاي SDR دارند، مقدار ظرفيت اين نوع RAMها به دليل حضور نسبتا تازه در بازار، 256 و 512 مگابايت و يك گيگابايت است. تفاوت ظاهري اين دو نوع RAM در برشهايي است كه روي پايههاي آنها مشاهده ميشود، SDRAMها داراي 2 برش روي پايههايشان هستند در حاليكه RAMهاي DDR تنها يك برش بر روي پايه دارند. هنگاميکه ميخواهيد يک RAM بخريد، قبل از انتخاب RAM ، بايد Main Board انتخاب شدهباشد . سپس براساس نوع پشتيباني RAM توسط Main Board ، نوع RAM را که DDR يا SDR مي باشد مشخص مي نماييم . در مرحله بعد بايستي با توجه به مقدار Bus پشتیبانی شده از طرف مادربرد ، RAM را انتخاب نمود. بهترين حالت، انتخاب مقداري برابر براي RAM است. انتخاب مقدار بيشتر براي RAM ، تفاوتي در ميزان کارايي سيستم ندارد و انتخاب مقدار کمتر علاوه بر پايين آوردن کارايي کامپيوتر، گاهي ممکن است مشکلاتي را نيز از قبيل اشکال در عملکرد صحيح سيستم، به وجود ميآورد. ![]() مودم يكي از دستگاههايي است كه براي انتقال اطلاعات بين كامپيوترها، از طريق كانالهاي مخابراتي به كار ميرود. مودم يكدستگاه Modulation-& Demodulation است و كلمة MoDem از اين حروف ابتدای این دو كلمه گرفته شده است. همانطور که ميدانيد از مودم براي اتصال کامپيوتر به اينترنت استفاده ميشود. همچنين ميتوانيد از اين وسيله براي دريافت و ارسال Fax استفاده نماييد، به همين دليل گاهي به يک مودم، فکسمودم نيز ميگويند. استفادهء ديگر مودمها برقراري ارتباط بين دو کامپيوتر از طريق خط تلفن و بدون نياز به اينترنت است. اين ارتباط ميتواند براي انتقال اطلاعات ويا ايجاد يک شبکه براي انجام بازيهاي کامپيوتري باشد. داده در كامپيوتر بهشكلي متفاوت با دادهاي كهاز طريق خطتلفن منتقلميشود، ذخيرهميگردد. دادهكامپيوتر در قالبديجيتال ذخيره ميشود، درحاليكه خطوط تلفني داده را در قالبآنالوگ منتقلميكنند. فرايند تبديل داده از قالبديجيتال به قالبآنالوگ ، Modulation و تبديل داده از قالب آنالوگ به قالبديجيتال Demodulation ناميدهميشود. بنابراين ابزاري كه از آن به عنوان واسطي بين كامپيوتر و سيستم تلفن استفاده ميشود Modem ناميدهميشود. زمانيكه يككامپيوتر ميخواهد اطلاعاتيرا بهكامپيوتر ديگر منتقلكند يك مودم در سر راه خطوط ارسالي قرارميگيرد و سيگنالهايديجيتال را به سيگنالهايآنالوگ تبديل كرده و سپس سيگنالهايآنالوگ ميتوانند از طريق خطوط تلفن، فيبرنوري و يا ماهوارههاي مخابراتي انتقاليابند. كامپيوتري كه ميبايست اطلاعات را دريافتكند نيز از يك مودم ديگر استفاده ميكند تا بدين وسيله سيگنالآنالوگ را مجدداً به صورت پالسهايديجيتال تبديلكند و بتواند اطلاعات را در خود ذخيرهنموده و يا نمايشدهد. مودم ها در دو نوع به بازار عرضه شده اند ، مودمداخلي یا Internal و مودمخارجي یا External. مودم داخلي بر روي Adapter Card در داخل كامپيوتر قرار ميگيرد و مودم خارجي جعبهاي كوچك است كه توسط كابلي به كامپيوتر متصل ميشود. قبل از انتقال دادهها از مودمي به مودم ديگر، الگوريتمهاي فشردهسازي بر آنها اعمال ميشود تا زمان انتقال و هزينه، به ويژه در مسافتهاي طولاني كم شود. البته اگر دادهها قبلاً فشردهشدهباشند در اين صورت متراكمكردن آنها مشكل است و تغيير چنداني در سرعت انتقال حاصلنميشود. مودم داخلي (Internal) نيز مانند ديگر بردهاي الکترونيکي، روي شيارهاي توسعه سوار ميشود و مانند كارت صدا، در حال حاضر روي Slot يا شيار PCI قرار ميگيرد. مشخصه اصلي مودمها نرخ انتقال اطلاعات است كه با كيلوبيت در ثانیه مشخص ميشود. اين سرعت در مودمها معمولاً 14.400 ، 28.800 ، 36.600 ، 56.600 كيلوبيتبرثانيه ميباشد. امروزه تقريباً همهء مودمها دارای سرعت 56 کیلو بیت بر ثانیه هستند. مشخصههاي مهم ديگري نيز در مورد مودمها وجوددارد، کهعبارتنداز: سرعت اتصال یا Connect به اينترنت و عدم وقفه دراتصال یا Disconnect به اينترنت. اغلب مودمها داراي دو محل اتصال در پشت خود هستند، يكي براي اتصال خطتلفن كه با كلمة Line مشخص ميشود و ديگري براي اتصال به گوشي تلفن كه با Phone مشخص ميشود. بعضي از مودمها نيز داراي دو فيش صدا جهت اتصال هِدسِت يا Speaker ميباشند، كه معمولاً براي Chat کردن از آن استفاده ميشود. مودمهاي خارجي یا External نيز به وسيلة كابلهايي به Port يا درگاه Com متصل ميشدند. اما امروزه بيشتر مودمهاي خارجي به درگاه USB متصل ميشوند. اين مودمها معمولاً مشخصههاي ذكر شده را بهتر و با سرعت بيشتري انجام ميدهند. |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه شانزدهم آذر 1389ساعت 18:41 توسط حسین |
|
|
براي اين کار چند روش وجود دارد که روش اول هميشه کارساز نيست و فقط بر روي کامپيوتر هايي جواب ميدهد که از نظر پيکربندي امنيتي بسيار ضعيف هستند . روش اول : در جايي که از شما UserName , Password پرسيده مي شود کليد هاي Alt+Ctrl+Del را دو مرتبه همزمان فشار دهيد . در قسمت UserName کلمه Administrator را وارد کرده و جاي کلمه عبور را خالي بگذاريد و Enter بزنيد تا وارد ويندوز شويد ... خوب اين روش ساده بود اما هميشه کارساز نيست اگر براي Administrator آن کلمه عبوري قرار داده شده باشد ؟!! به سراغ روش دوم مي رويم : روش دوم : 1- ابتدا يک فلاپي Bootable مي سازيم . 2- اغلب فايل سيستم ويندوز XP,2000 از نوع NTFS است و در محيط شبيه Dos که با فلاپي راه اندازي ميشود شناخته نمي شود بنا براين ما براي اين کار نياز به برنامه هايي مثل NTFS4DOS داريم.(اين نوع برنامه ها امکان کار کردن با درايو هايي که فايل سيستم آنها Ntfs را در dos به ما مي دهد.) 3- حالا که فلاپي آماده شد بايد با آن سيستم را راه اندازي کرد... اما اگر در Setup سيستم تنظيم شده باشد که با فلاپي راه اندازي نشود ...؟!! آنگاه بايد به سراغ Setup رفت و در آن تنظيمات لازم را انجام دهيم اگر Setup با کلمه عبور محافظت شود آنگاه بايد به Bios نفوذ کنيم که در بخش نفوذ به Bios شرح داده شده است . 4- خوب پس از انجام مراحل فوق فلاپي را در فلاپي درايو قرار داده و سيستم را با آن راه اندازي مي کنيم . و بر نامه NTFS4DOS را اجرا مي کنيم تا به اطلاعات درايو هاي NTFS دسترسي داشته باشيم . 5- درايوي که ويندوز در آن نصب است را پيدا مي کنيم و به مسير زير رفته : %Windir%\System32\Config\ Example : c:\windows\system32\config در اين پوشه فايلي به نام * sam را در فلاپي کپي مي کنيم. ( نکته : در ويندوز 2000 با پاک کردن اين فايل ديگر کار تمام است و ميتوان با Username: Administrator و بدون پسورد وارد شويم اما ميتوان براي اين که رد پايي باقي نماند از فايل Sam يک کپي داشته باشيم تا بعد از انجام کارمان در ويندوز با برگرداندن اين فايل به جاي قبلي آن رد پاي خود را پاک کنيم و نام و پسورد کاربران به حالت قبل برگردد.) از اين مرحله به بعد براي Windows Xp بيشتر توصيه مي شود : 6- بعد از کپي فايل با برنامه هايي نظير L0phtCrack ,John the Ripper آن را کرک مي کنيم تا پسورد را به دست آورد . روش سوم : در اين روش چهار مرحله اول روش دوم را انجام مي دهيم. 1- دستورات زير را در Notepad مي نويسيم و در فايلي با نام و پسوند test.bat ذخيره مي کنيم : @echo off net user administrator 123 /add net localgroup administrator administrators /add net user administrator 123 del test.bat @echo on 2- بعد فايل مورد نظر را در فلاپي کپي کرده و به سراغ کامپيوتر قرباني مي رويم و فايلي که در مرحله قبل ساخته ايم را در مسير زير کپي مي کنيم(به فرض که ويندوز در درايو C نصب باشد و کاربري با نام MOJTABA مدير سيستم باشد): C:\Documents and Settings\MOJTABA\Start Menu\Programs\Startup 3- خوب حالا فقط کافي است که منتظر بمانيد تا کاربر MOJTABA يک بار وارد شود ديگر تمام است و شما بعد از آن مي توانيد با نام کاربري Administrator و کلمه عبور 123 وارد سيستم شويد. توضيح دستورات مربوط به فايلي که ميسازيم : در خط اول اين دستور باعث مخفي شدن بقيه دستورات در حال اجرا از ديد کاربر مي شود. در خط دوم ما يک کاربر بانام Administrator و کلمه عبور 123 مي سازيم .(اين عمل براي اين صورت مي گيرد که ممکن است نام Administrator را تغییر داده باشند). در خط سوم کاربری را که در خط قبل ساخته ایم را به عنوان سرپرست (ادمین) سیستم قرار میدهیم. در خط چهارم احتمال می دهیم که نام Administrator را تغییر داده نشده باشد . پس ما فقط پسورد آن را عوض می کنیم. در خط پنجم برای از بین بردن رد پا فایلی را که ساخته ایم را پاک می کنیم. در خط ششم هم حالتی را که دستور خط اول ایجاد کرده بود به حالت اول بر می گردانیم. نکته : توجه کنید که به جای کاربر Administrator و کلمه عبور 123 هر کاربر یا کلمه عبور دیگری می توانید قرار دهید اما این کاربر کمتر باعث شک می شود . روش چهارم : استفاده از برنامه Windows XP / 2000 / NT Key است . نسخه آزمایشی این برنامه را می توانید از اینجا دریافت کنید. نتیجه : حالا که به عنوان مدیر وارد سیستم شدیم چه کارهایی می توانیم انجام دهیم . اول این که می توانید به اطلاعات سیستم دسترسی پیدا کرده و ... دوم این که توصیه می شود یک برنامه جاسوسی مثل XpSpy ها ویا Key Logger ها نصب کنید تا تمامی پسورد های ایمیل ها و کارتهای اعتباری و ... و وب سایت های که سر می زند و حتی کلماتی که چت می کند و ... را بدانید ( در آینده نه چندان دور مقاله ای در مورد برنامه های جاسوسی خواهم نوشت ). سوم این که میتوانید یک تروجان روی کامپیوتر قربانی نصب کنید و بقیه اش رو خودتون میدونین ... چهارم این که می توانید کامپیوتر او را طوری پیکر بندی کنید که به شما اجازه ریموت کردن را بدهد و با یک تروجان آی پی اون رو به دست آورید و اون را کنترل کنید . پنجم ... توصیه های مهم : 1- از دسترسی افراد نامطمئن به سیستم خود جلوگیری کنید . 2- حداقل کاری که میتونین انجام بدین این است که سیستم شما با CDو یا Floppy بوت نشود و Bios خود را با کلمه رمز محافظت نمایید. 3- همیشه از کلمات عبور پیچیده که مخلوتی از حرف و عدد و علائم ویژه باشد استفاده کنید . مثلا کلمه عبور X@#%Übps خیلی بهتر از کلمه عبور spssstudioworks است . این کار حداقل کرک کردن پسورد شما را طولانی میکند. 4- LM Hash را غیر فعال کنید . برای این منظور به کنترل پانل رفته و Local Security Policy را از Administrative Tools را اجرا کرده و به پوشه Security Option از پوشه Local Policies رفته و در آنجا Network Security : Do not Store LAN Manager hash value on next password change را Enable کنید سپس پسورد ادمین را عوض کنید. 5- نام کاربری Administrator وGuest را حتما تغییر دهید و برای آنها کلمه عبور قرار دهید . 6- اگر به کاربر Guest نیازی ندارید آن را غیر فعال کنید . 7- هر چند وقت یکبار پسورد خود را عوض کنید. 8- کاربران خود را هر چند وقت یکبار چک کنید تا از موارد مشکوک مطلع شوید. |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و دوم فروردین 1390ساعت 21:59 توسط حسین |
|
![]() |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و دوم فروردین 1390ساعت 21:47 توسط حسین |
|
|
نصب لینوکسهای مختلف خیلی با هم تفاوت نداره . البته نه که نداره ولی اگه شما نصب یکی رو درست یاد بگیرید , میتونید ورژنهای دیگه رو هم نصب کنید. ( البته نه هر ورژنی رو)
حالا با همه این تفاسیر من میخام نصب Redhat Linux 9 Profesional رو قدم به قدم توضیح بدم. Redhat 9 شامل 4 تا CD یه که واسه نصب باید اونا رو داشته باشید.پارتیشن بندی شاید بزرگترین مشکل همه تو نصب لینوکس پارتیشن بندی واسه اون باشه, اما کار سختی هم نیست . بهترین کار واسه نصب لینوکس اینه که به کمک یه برنامه مثل PartitionMagic یکی از پارتیشن ها رو که لازم ندارید حذف کنید(منظورم Delete هست) و کار پارتیشن بندی رو بسپارین به خود لینوکس. چون بهترین حالت ممکنه رو ایجاد میکنه.ابتدا شما باید واسه لینوکس یه مقدار فضا اختصاص بدین مثلا 4 GB .همون طور که میدونید لینوکس واسه نصب شدن به 3 تا پارتیشن اصلی نیاز داره , root که پارتیشن اصلیه و هرچی بیشتر باشه بهتر , boot که سیستم به وسیله اون بالا میاد وSwap که دو برابر رم شماست. که همه اینا رو خود لینوکس واسه شما میسازه.حالا دستگاه رو restart کنید و سیستم رو با cd شماره یک Redhat بوت کنید.وقتی که سیستم cd رو خوند یه پنجره ظاهر میشه که آرم Redhat رو خیلی خوشگل زده بالاش.یه enter میزنیم تا کار نصب شروع بشه.حالا پنجره Wellcome میاد و یه پنجره باز میشه.در اینجا اگه ok رو بزنید شروع میکنه به چک کردن cd که یه مقدار وقتتون رو ...
میگیره , پس skip رو میزنیم و ادامه میدیم.
در این مرحله لینوکس شروع میکنه به شناسایی سخت افزار شما و اگه واسش قابل شناسایی باشه , شناساییشون میکنه. وقتی کار شناسایی تموم میشه شما وارد محیط گرافیکی میشید و از اینجا به بعد دیگه مثل آب خوردنه.دکمه next رو بزنید.Language Selection : در این مرحله باید زبانی رو که میخواید انتخاب کنید. که همون English هست.Key Board : حالا نوع کیبوردتون رو مشخص کنید.
Mouse Configuration : در این قسمت نوع موس شما شناسایی میشه.Next رو بزنید تا به مرحله بعد برید.در اینجا شما باید بگید که کدوم حالت نصب رو میخواید. Redhat چهار حالت نصب داره که عبارتند از :
Personal desktop –1 :که لینوکس رو به صورت معمولی و برای کارهای عادی نصب میکنه.Work station -2 : که لینوکس رو به همراه ابزارهای برنامه نویسی نصب میکنه + software development و System Adminstore ToolsServer -3 : که همون طور که از اسمش پیداست لینوکس رو در حالت server نصب میکنه + ابزارهایی برای File sharing و Print sharingCustomize -4 : هم که دیگه معلومه چیه.حالا بسته به نوع نیازتون یکیشو ایتخاب کنید. من پیشنهاد میکنم واسه دفه اول personal desktop رو انتخاب کنید.که یک وقت مشکلی واستون پیش نیاد. حالا next رو بزنید و به مرحله بعد برید.
حالا رسدیم به پارتیشن بندی .در این مرحله میتونید پارتیشن بندی رو به صورت دستی یا اوتوماتیک انجام بدید. اگه قبلا یکی از درایوهاتون رو delete کردین , الان میتونید به صورت اوتوماتیک پارتیشن بندی رو انجام بدید. پس گزینه اول رو انتخاب میکنیم وnext میزنیم.وقتی که ما Automatically Partition رو انتخاب کردیم , سه گزینه به ما میدهRemove All Linux Partition On This System -1 Remove All Partition On This System -2 Keep All Partition And Use Existing Free Space -3
گزینه اول میگرده و پارتیشنهای لینوکس رو Format میکنهگزینه دوم هم که میزنه کل پارتیشن بندی هاردتون رو داغون میکنه .(ازش استفاده نکنین) گزینه سوم هم , اون فضای خالی رو که در نظر کرفته بودین رو واستون پارتیشن بندی میکنه و با بقیه پارتیشنها کاری نداره .
+ چون ما میخوایم اون فضای خالی به پارتیشن لینوکس تبدیل بشه , حالت سوم رو انتخاب میکنیم .حالا next رو بزنید تا وارد تنظیمات Boot loader بشید.Bootloader + اصلا بوت لودر چیه و به چه دردی میخوره ؟ بوت لودر یه برنامه است که به کمک اون شما میتونید بالا اومدن لینوکس رو باهاش تنظیم کنید. یه boot loader میتونه چندین سیستم عامل رو بدون هیچ مشکلی و به راحتی بوت کنه(واسه اونایی که میخوان لینوکس و ویندوز رو کنار هم نصب کنن).البته میشه از یه روش دیگه هم واسه بوت کردن لینوکس استفاده کرد که زیاد جالب نیست یعنی بوت از روی فلاپی. که تو این روش هربار که شما دیسکت رو تو فلاپی درایو قرار بدین لینوکس از رو اون بوت میشه.
Bootloader رو مبشه در دو حالت lilo و Grub تنظیم کرد. ولی Grub هم خوشگلتره و هم کار کردن باهاش راهت تره. یه چیزی تو مایه های System commander یا XMSL .خب حالا شما میتونید Bootloader رو پیکربندی کنید. در بالای صفحه رو دکمه Change bootloader کلیک کرده و نوع اون رو مشخص کنید که Lilo باشه یا Grub . که به طور پیش فرض روی Grub تنظیم شده.در وسط صفحه میتونید سیستم عاملهای دیگه ای رو که نصب هستن رو معرفی کنید. اگه میخواید لینوکس و ویندوز رو کنار هم داشته باشید , معمولا تو این مرحله Redhat اونو میشناسه و نیاز نیست کار خاصی بکنید. تو اون کادری که در وسط صفحه قرار داره دوتا اسم هست اولی نوشته Redhat linux و دومی نوشته Dos.Dos رو انتخاب کنید و دکمه Edit رو بزنید. در اینجا میتونید تعیین کنید که ویندوزتون تو کدوم درایو قرار داره . مثلا اگه تو درایو C هست , باید روی had 1 تنظیم بشه. برای قشنگی کار هم میتونید اسم dos رو عوض کنید .اگه هم میخواید لینوکس رو به همراه دوتا Windows داشته باشید , بازم مشکلی نیست. وقتی شما تعیین میکنید که گزینه دوم درایو C رو بوت کنه , همون اتفاقی میوفته که ویندوز 98 و XP کنار هم نصب شدن. یعنی وقتی بعد از نصب گزینه دوم انتخاب بشه , از شما سوال میشه که کدوم ویندوزتون رو میخواید.اگه بخواید رو bootloader تون میتونید password بذارید. کافیه که جای مربوطه تیکشو بذارید و پسوردتون رو وارد کنید.تو اون کادر کنار اسم redhat یه تیک هست که مربوط به اینه که کدوم سسیتم عامل پیش فرض باشه .در ضمن یادتون باشه که اسمی که به جای Dos مینویسید نباید فاصله داشته باشه . فکر میکنم چیزی در مورد Bootloader دیگه نمونده باشه.Next رو بزنید تا وارد مرحله بعدی بشید .
+ از اینجا به بعد کار زیادی نمیخواد که انجام بدید, کافیه که فقط چند تا next بزنید .
اگه شما کارت LAN داشته باشید این قسمت واستون میاد که میخواد لینوکس رو تحت شبکه نصب کنه . ما با این فرض که شما از کامپیوتر تو خونتون استفاده میکنید کاری با این قسمت نداریم .Next میزنیم و به مرحله بعد میریم .
این قسمت مربوت هست به اون Firewall که گفته بودم. و پیکربندیش هم خیلی تابلوه .Next رو میزنیم .
این قسمت مربوط به زبانهایی هست که redhat ساپورتشون میکنه. که میشه تو این لیست Persian رو هم دید .Next رو میزنیم.
در اینجا میتونید از روی نقشه موقعیت زمانی خودتون رو مشخص کنید . next رو بزنید.
اینجا باید پسوورد Root رو وارد کنید .next رو بزنید .
اینجا از شما پرسیده میشه که آیا چیزایی رو که redhat به طور پیش فرض نصب میکنه قبول دارید یا نه . من پیشنهاد میکنم گزینه دوم رو انتخاب کنید و لاقل KDE رو به لیست اضافه کنید .
حالا Nextرو بزنید تا کارا شروع بشه. تو این مرحله کارا اون طور که شما پیکربندی کردین انجام میشن. ابتدا پارتیشن فرمت میشه و بعد نصب شروع میشه .بسته به میزان برنامه هایی که شما اذافه کردین مدت زمان نصب و مقدار فضای مورد نیاز افزایش پیدا میکنه .پس یه مقدار صبر میکنید تا این مرحله تموم بشه.
وقتی مراحل کپی کردن فایلها به پایان رسید از شما میپرسه که میخواید دیسکت بوت درست کنین یا نه. که من پیشنهاد میکنم حتما بسازید. چون اگه یه موقع لینوکستون بوت نشد این دیسکت معجزه میکنه و میتونید با دیسکت لینوکس رو بوت کنید .
بعد از ساخت دیسکت نوع کارت گرافیک شما رو شناسایی میکنه.( توجه داشته باشین که خود لینوکس بهترین حالت رو شتاسایی میکنه و در شرایت عادی نیازی به انتخاب شما نیست. مثلا کارت گرافیک من Geforce 4 mx440 هست که لینوکس اونو Geforce 2 Mx400 شناسایی میکنه. این شناسایی درست نیست ولی بهترین حالت ممکنه است ) next رو بزنید.
در اینجا میزان Resolution رو انتخاب کنید و Next رو بزنید.
حالا CD بیرون میاد وکافی که Exit رو بزنید تا سیستم Restart بشه.
وقتی سیستم Restart شد و اومد بالا 6 تا سوال از شما پرسیده میشه که شما می تونید با Next به مرحله بعد برید:
-1 پنجره Wellcome ظاهر می شه-2 در اینجا شما باید یه حساب کاربری بسازید -3 در این مرحله تاریخ و ساعت ازشما پرسیده میشه -4کارت صدای شما تست میشه -5 برای Register شدن لینوکس از شما سوال میشه-6 آیا نیاز دارید چیز دیگه ای نصب کنید.
وقتی از این 6 تا گذشتید دیگه کار تموم میشه و نصب به پایان میرسه. به دنیای Open source خوش آمدید |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و یکم فروردین 1390ساعت 18:41 توسط حسین |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
| پیوندهای روزانه |
|
google آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
فروردین 1390 |
| نویسندگان |
|
حسین حسين |
| پیوندها |
|
محمد فن آوران تلفن همراه پژوهش سراي استان سمنان |
|
RSS
|